Column: Anoniem in Amsterdam

Ik sta stil voor een stoplicht midden in Amsterdam. Ik ben de enige. Om me heen haasten de mensen zich naar het station. Rennend steken ze over, soms maar net een fietser of auto ontwijkend. Ik niet. Want ik heb tijd genoeg. Ik duw mijn handen een beetje dieper in mijn zakken en grijns. Mijn voeten staan stevig op de grond.

Terwijl Within Temptation en Keith Caputo me via Spotify vragen wat ik nou weer heb gedaan kijk ik achterom richting de prachtig verlichte Dam.

Nou, Sharon en Keith, vandaag heb ik gewerkt. In Amsterdam. Doe ik elke dinsdag tegenwoordig. Die dinsdag in onze hoofdstad is helemaal van mij. Ik geniet dan van de relatieve rust. Ik focus me op mijn werk en hoef mijn aandacht een keer niet te verdelen. Dinsdag is mijn dag zonder kinderen. Mijn vakantiedag.

Anoniem in Amsterdam

En als ik dan ‘s avonds weer door de Kalverstraat naar het station wandel, ben ik heerlijk anoniem. Anoniem in Amsterdam. Zomaar een van de velen die richting de Dam loopt. Iemand die net als iedereen in het Engels wordt aangesproken. Die voor toerist wordt aangezien. Even kan ik net doen alsof ik stiekem even iemand anders ben. En stiekem word ik daar eventjes heel blij van. Even geen verantwoordelijkheden, alleen maar de zorg voor mijzelf.

Terwijl het licht op groen springt steek ik over. Het begint weer te regenen. Ik hef mijn handen tot schouderhoogte en vang de regendruppels. De mensen om me heen kijken me aan of ik gek ben. Het maakt me niet uit. Ze denken maar. Ik grinnik en voel me gelukkig.

Een jaar geleden had ik niet verwacht dat ik hier zou lopen. Door Amsterdam. Dat ik hier een baan zou hebben waar ik helemaal pas. En dat ik me daarbij zo fijn zou voelen.

Afscheid nemen

Ik draai me nog een keer om voordat ik de stationshal in loop. Even lichtjes kijken. Even afscheid nemen. Stiekem hou ik een beetje van je, Amsterdam. Omdat je me even iemand anders laat zijn en me voor een moment onttrekt uit mijn dagelijkse leven. Omdat ik bij jou even in de anonimiteit kan opgaan. Dankjewel. Dat had ik namelijk even heel hard nodig.

Tot volgende week.

Volg:

Column: Sinterklaas bellen? Doe maar niet.

Column: Sinterklaas bellen? Doe maar niet.

Sinterklaas. Wat doen we ons nageslacht aan? Ze zijn al instant opgefokt zodra die stoomboot een der Nederlandsche havens in tuft (eerder nog als ze de week ervoor het Sinterklaasjournaal gevolgd hebben) en we maken het er zelf als ouders niet beter op. Want: Sinterklaas is natuurlijk het beste excuus… Bekijk bericht

Column: De ondernemende peuter

Column: De ondernemende peuter

Iedereen weet dat boodschappen doen met een peuter op zijn zachtst gezegd een uitdaging is. Soms is het een engeltje, en gaat alles gesmeerd. Soms ligt hij in het gangpad omdat hij iets niet mag. Mijn peuter is niet van het brullen, maar verroert gewoon geen vin meer. Vind ik… Bekijk bericht

Een oppas zoeken in een nieuwe omgeving: hoe …

Een oppas zoeken in een nieuwe omgeving: hoe doe je dat?

Ik dacht dat het zoeken naar een oppas heel lastig zou worden. Dat komt voornamelijk door mijn oudste kleuter, die een gebruiksaanwijzing heeft. Daardoor ben ik extra kritisch. Maar het ging gemakkelijker dan ik dacht.  Ik maakte me er best een beetje zorgen over. Want mijn oudste, daar moet je… Bekijk bericht