Onze oudste is er een van gewoontes, waar we ook vooral niet vanaf moeten wijken. Regelmaat en rituelen domineren de belangrijkste punten van de dag. Maar dit is niet alleen het geval in de dagelijkse omgang, ook hecht hij enorm aan zijn spullen. Zo ook als het zijn schoenen aangaa. Het dekbedovertrek van zijn ledikantendekbed is één voorbeeld. Toen hij over ging in een peuterbed, moest zijn oude dekbed mee. Uiteraard was dat veel te klein voor zijn nieuwe bed maar het was zomer, dus op zich was het niet een enorm probleem. Maar toen de nachten kouder werden, moesten… Bekijk bericht

Driftbui-weekend: de uitputtingsslag

Driftbui-weekend: de uitputtingsslag

Ja hoor, een driftbui. Iedere peuterouder komt ze hoe dan ook tegen. Het is bijna fascinerend hoe een kind vrijwel ineens van standje relaxed naar ongecontroleerde boosheid kan gaan. Alsof er ineens een stop doorbrandt en er kortsluiting ontstaat. Ik moet zeggen dat mijn kinderen over het algemeen prima te spreken zijn. De oudste verbergt, wanneer hij boos is, zijn gezicht in zijn handen en gaat op de bank of de grond liggen, en dat doet hij vrijwel geluidloos. De jongste heeft het klassieke stampvoeten tot een kunst verheven maar is over het algemeen snel af te leiden. Ik heb in… Bekijk bericht

Zindelijkheid-offensief: de opening (deel 1)

Zindelijkheid-offensief: de opening (deel 1)

Naar aanleiding van de goede voornemens die ik vorige week voor Monster!1 opschreef, besloten vriendlief en ik de koe maar meteen eens bij de hoorns te vatten. Want, zoals ik een aantal maanden geleden las, zijn steeds minder kleuters zindelijk op het moment dat ze naar de kleuterschool moeten en daarvan worden de kleuterjuffen niet zo blij. En aangezien we nu een aantal scholen hebben uitgezocht (en niet al meteen de kleuterjuf van onze bloedjes tegen ons in het harnas willen jagen ;)), wordt het de hoogste tijd voor het zindelijkheidsoffensief. We can do this the easy way, or the hard… Bekijk bericht

Mijn kind is 3: de scholenspeurtocht (1)

Mijn kind is 3: de scholenspeurtocht (1)

We moeten er nu toch echt aan geloven. Daniël is ruim 3, en we moeten op zoek naar een basisschool. Ik zit nog een beetje in de ontkenningsfase, want ik vind het zo fijn op het kinderdagverblijf. Ik hoef nog niet zo nodig naar school. Maar de tijd om de kop in het zand te steken is nu echt voorbij. In Culemborg hebben we het geluk dat we niet direct bij de geboorte van een spruit een keuze moeten maken omdat anders alle plekken vergeven zijn. In theorie betekent dat, dat je net iets meer tijd hebt om erover na… Bekijk bericht

Ik ben een vrijwilliger voor vluchtelingen (en daar …

Ik ben een vrijwilliger voor vluchtelingen (en daar word ik blij van).

Twee maanden geleden schreef ik over boosheid. Onmacht. Over een foto van de verdronken Aylan Kurdi die de wereld over vloog, liggend op zijn buik op het strand, en dat het delen genoeg moest zijn om een probleem op de kaart te zetten. En natuurlijk was het dat niet. Maar het inspireerde veel mensen om tóch in actie te komen en allerlei prachtige initiatieven ontplooiden zich snel daarna. In de tussentijd is er veel gebeurd, ook in Nederland. Ondanks de inzet van vele vrijwilligers was er ook onbegrip. Zeker wanneer het gaat over het openen van een nieuw asielzoekerscentrum in de buurt (Nimby,… Bekijk bericht