Ik ben trots op mijn kinderen (en dat mag iedereen weten)

trots, pauw, verenAfgelopen week las ik een berichtje op Twitter, dat moeders het lastig vinden om de trots voor hun kind te uiten. Omdat ze bang zijn om andere ouders voor het hoofd te stoten. Mijn eerste reactie was meeleven, want ik herken het. Dat je maar doet of het niet zo’n big deal is dat je kind iets goeds doet, omdat je bang bent dat iemand met een scheef oog afkeurend naar je kijkt. Ik schrok ook van mijn eigen tegenreactie, want met onze oudste liep alles niet vanzelf. En ik was dus ook best wel eens jaloers.

Voordat je verder leest: Dit gaat niet over het aftroeven van elkaar. Dit is geen wedstrijdje wie er het verst kan pissen en welk kind eerder hele nachten doorsliep. Dit gaat erom dat je trots mag zijn op je kind, maar dat je ook blij kan zijn voor anderen. Zonder daar meteen je eigen situatie aan vast te hangen.

Maar jongens, waarom mogen we eigenlijk niet openlijk trots zijn op de ontwikkelingen en resultaten van onze kinderen? Waarom zijn we zo bang voor het uiten van onze trots? Omdat we bang zijn wat anderen daar eventueel van zouden kunnen vinden? En waarom gedragen we ons dan zo afkeurend als iemand anders openlijk trots is op hun kind? Is het jaloezie? Maakt het dat het je een incapabele moeder voelt als een ander kind het beter doet dan jouw eigen bloedje? Zijn het je eigen schuldgevoelens die je liever projecteert op een ander omdat dat gemakkelijker is dan iets te accepteren zoals het is?

 

Jaloezie

Ik weet het niet. Maar als ik eerlijk ben, ik weet wel dat ik ook meer dan eens jaloers ben geweest. Wanneer peuters op het kinderdagverblijf al volledig zindelijk waren terwijl mijn destijds bijna-kleuter pertinent weigerde. Andere kleuters die motorisch en sociaal-emotioneel al veel verder zijn dan de mijne. Ik probeerde blij te zijn voor mijn mede-ouders, maar intussen kon ik wel janken van frustratie.

Want dat was exact wat het me opleverde. Pure frustratie. En onbegrip voor mijn eigen kind. Waarom deed hij nou niet gewoon wat hij moest doen? Waarom was hij nou niet normaal? Was het iets wat ik had gedaan? Waarom krijg ik dat nou niet voor elkaar?

Het moment dat ik besefte dat ik er niets aan kon doen en mijn kind accepteerde zoals hij was,  werden zowel ik als hij daar een stuk leuker van. Ik zag zijn kwaliteiten beter, en hij voelde de druk van mij niet meer. En nu is-ie net zo losgeslagen als de overige kleuters in zijn klas. Dus wat heb je aan die jaloezie en afgunst? Geen jota. Je hebt alleen jezelf en je eigen kind ermee. Dus laten we dat eens even anders gaan doen.

Onvoorwaardelijk trots

Wat ik gewoon wil is dat onvoorwaardelijk trots kan en mag zijn op mijn jongens. Dat ik mijn trots mag uiten bij toetsmomenten of andere momenten van prestatie. Of gewoon vanwege het feit dat ik twee superleuke kinderen heb; een gegeven dat ik graag met mensen wil delen (hebben jullie even mazzel!). Om dan nog maar meteen even wat meer te eisen, ik wil dat allemaal doen terwijl anderen dan ook even mee applaudisseren zonder scheve blikken. Omdat míjn kind het zo goed heeft gedaan. En dan doe ik ook een rondedansje van vreugde voor jullie kinderen. Afgesproken?

Even testen dan.

Sociaal emotioneel loopt mijn oudste dus wat achter. Ik heb het idee dat hij het soms ook moeilijk vindt om echt te luisteren naar wat je zegt. En dan niet op een Oost-Indisch doof manier (nouja, soms ook wel, hij blijft tenslotte vier), maar dat hij me ook echt niet volgt. Terwijl ik toch echt geen Chinees praat. En aan mijn inmiddels sterk afgezwakte Limburgse accent kan het ook niet aan liggen. Uit de psychologische test bleek al meteen dat hij inderdaad moeite had met de open vragen. Hij vond het lastig om antwoorden te formuleren en goed te luisteren naar wat er gezegd werd.merkkleertjes.com, mexx, bloes

De maandviering

En toen was er daar de maandviering. Elke maand is één van de klassen aan de beurt om de maand af te sluiten met toneel of optreden. Een toneelstukje van de kleuterklas van mijn kleuter stond afgelopen keer op de planning. Superspannend. Hij houdt namelijk helemaal niet van versterkte geluiden. De laatste keer dat ik er was met een viering, de opening van de school, kwam hij met de juf brullend naar achteren omdat ie zich wezenloos schrok van het microfoon-geluid. Daarbij kwam dat ik om me heen hoorde dat alle kleuters druk thuis de liedjes aan het oefenen waren, maar als ik er naar vroeg keek hij me wezenloos aan en zei: “Ik wil niet zingen.” Hm, okee. Dat beloofde veel goeds.

En van tevoren hadden we ook nog even stress. Want meneer zou deel uitmaken van de restaurantbezoekers en moest dus nette kleding aan. Nette kleding? Uhh. Bloezen heb ik niet. Die weer ik uit de kasten, want ik strijk dus nooit en wil er ook niet aan beginnen. Maar gelukkig kwam Masja van MerkKleertjes.com to the rescue, met een prachtig mooie nette bloes van Mexx. Zat als gegoten en hij werd meteen een echt heertje. Crisis afgewend, hij kon in stijl zijn restaurant in.

Nou, daar gingen we. Hij ‘s ochtends al in mooie bloes naar school (de vraag is altijd of zoiets dan schoon blijft), en wij om kwart over 1 ‘s middags paraat. En daar kwamen de kleuters. Ik duimde dat het goed zou gaan, dat hij niet zou gaan huilen, dat hij het leuk zou vinden, dat hij mee zou kunnen doen en begrepen zou hebben wat er van hem verwacht werd…

Ik ben hartstikke trots!

Grote kleuter maakte in het eerste groepje restaurantbezoekers zijn allereerste opwachting op een podium ever. En toen kwam de muziek. Versterkt. En hij verblikte of verbloosde niet. Toen moest hij zingen. Deed ie gewoon. Woord voor woord (of nouja, klank voor klank, maar hij deed het). De juf kwam naar hem toe om te vragen of hij spruitjes lustte en duwde de microfoon onder zijn neus. “NEE, bah!” riep hij triomfantelijk. Hij kende zijn tekst.

Wat had ie een lol op dat podium, en wat danste hij goed mee. Stralend keek hij onze richting op en toen we hem een dikke duim gaven, kregen we er zo twee terug. Hij lachte, draaide, sprong en danste vrolijk mee.

Ken je dat gevoel dat je naar je kind kijkt, het voelt alsof je hart uit je borst barst en de tranen je in de ogen springen van trots? Nou, dat voelde ik. Natuurlijk heb ik hem niet voor schut gezet door keihard te gaan brullen, maar het had zomaar gekund. Wat wás ik trots als een pauw op mijn grote kleine kleuter, die al zo ver is gekomen en nog veel verder gaat groeien. Wat was ik blij voor hem dat hij zo’n plezier had, en wat had hij het ontzettend goed gedaan. Die pauwenveren heb ik daarna maar even in zijn billen geplant.

Wanneer was jij trots op je kind?

En nu jullie. Iedereen is natuurlijk superdupermega trots op hun kind. Maar wanneer was je nog een beetje extra trotserderder? Je mag delen, je mag het van de daken schreeuwen, je mag heerlijk narcistisch zijn en je hoeft je niet in te houden. En ik reageer zoals beloofd! :)

Deze blog bevat een link naar een samenwerking waar ik helemaal achter sta. Bekijk de site van MerkKleertjes.com vooral eens aandachtig. Voor alle notoire onlineshoppers waaronder ik, is dit een uitgelezen kans om superleuke tweedehands merkkleding te scoren voor een lage prijs. Veel surfplezier!

 

 

Volg:
Share:

8 Reacties

  1. 21 februari 2017 / 12:04

    Ik was erg trots op mijn jongste dochter tijdens haar presentatie van haar profiel werkstuk.

    • Linda
      Auteur
      21 februari 2017 / 12:29

      Ik ben nu heel benieuwd naar het onderwerp :) Maar aangezien ik zelf al klotsende oksels krijg als ik moet presenteren, bewonder ik jouw dochter erom. Wat supergoed van haar!

  2. Aafke
    21 februari 2017 / 14:23

    Ik ben die juf die supertrots is op andermans kinderen ;)
    (En die de grote heksenketel vooraf meemaakt. Die de kinderen smeekt om toch vooral te onthouden wat we hebben afgesproken. Die belooft dat ze daarna met de decorstukken mogen spelen zoveel als ze willen (maar dat het nu heel moet blijven). Die met klotsende oksels afwacht hoe het af gaat lopen. En die tenslotte supertrots constateert dat iedereen doet wat ie moet doen… ook de kinderen die bij de repetities de tent afbraken. En die tevreden toekijkt hoe trots de kinderen zelf zijn op wat ze aan hun ouders kunnen laten zien.)

    • Linda
      Auteur
      21 februari 2017 / 16:36

      Als jij nou straks ook eens in het oosten des lands komt wonen? Ik denk dat mijn kinderen het supergaaf zouden vinden om jou als juf te hebben. ;) Overigens vroegen ze laatst nog wanneer je weer een keertje kwam oppassen, dus je bent lekker blijven hangen.. op een heul positieve manier!!! :) Ik bewonder jou voor je doorzettingsvermogen met je eigen bedrijf en de keuze om daarnaast een studie op te pakken. Trots op jou, liefie! <3

  3. 21 februari 2017 / 15:31

    Gisteravond was ik MEGA-trots op onze jongste. Hij is begin van het schooljaar gaan voetballen, omdat bijna alle jongens van zijn klas voetballen. Maar het is écht geen sport voor hem. Zijn aandacht verslapt na 10 minuten en dan heeft hij geen zin meer in de oefeningen, het spel… We hadden het er al een paar keer met hem over om misschien niet beter te stoppen (ook als bescherming dat de jongens, die op het veld soms toch best hard kunnen reageren als hij niet goed meedoet, dat uiteindelijk ook gaan projecteren naar buiten de sport). Hij was er nu dan toch ook zelf klaar mee, doet nog één week en een wedstrijd mee. En gisteravond komt papa met onze ‘grote’ jongen thuis van de training, met de mededeling: papa had niets hoeven zeggen tegen de trainers, want hij is zelf naar de trainers gestapt om te vertellen dat hij na deze week gaat stoppen. Ben zó trots: wat een ballen toont dat anders behoorlijk verlegen mannetje van 6 ineens :).

    • Linda
      Auteur
      21 februari 2017 / 16:38

      Wat supergoed van jouw jongste dat hij uiteindelijk toch zelf die knoop heeft doorgehakt! Uit ervaring weet ik dat verlegen kinderen dat een enorme stap vinden, en die van jou doet het zomaar even! Hij gaat vast iets vinden wat enorm goed bij zijn persoontje aansluit en waar hij het helemaal naar zijn zin heeft. Chapeau! :)

  4. Lilian
    21 februari 2017 / 20:58

    Mooi geschreven en ik ben het helemaal met je eens. Ik ben ook zo’n opschepmoeder. En als andere moeders daar onzeker van worden, zou ik ze vooral willen stimuleren om iets aan hun onzekerheid te doen.

    Ik was afgelopen weken heel trots omdat Anna op een podium, met een microfoon moest voorlezen en over een podium moest lopen met een modeshow en dat deed ze heel goed, ondanks dat ze dat vroeger heel erg eng vond. En ik ben trots dat ze altijd zo lief is tegen anderen en complimentjes geeft :-)

    • Linda
      Auteur
      21 februari 2017 / 23:40

      Van nature houd ik juist teveel rekening met anderen, en ik moet maar eens beter voor mezelf (en vooral mijn kinderen) opkomen ;)

      Wat goed van jouw dochter! Presenteren is ook eng, zelfs spreekbeurten kunnen al zo’n beproeving zijn. Maar ze heeft het toch maar even gedaan! :) En dat complimentjes geven heeft ze vast van haar moeder ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.