Een betere wereld begint bij jezelf – ik kom in actie!

Onrust in mijn lijf sinds afgelopen donderdag. Sinds de welbekende foto van het aangespoelde jongetje in de Turkse badplaats Bodrum om de paar minuten op mijn Facebookpagina verscheen. Het “oooh” en “aaah” was niet van de lucht. En ik? Na de eerste schok ergerde ik me dood.

Niet omdat ik niet warm of koud werd van die foto. Net als alle moeders zag ik in dat kleine jongetje mijn eigen jongens. Mijn moederhart bloedde. Zoals velen met mij had ik er een lief ding voor over om dat jongetje, en vele andere jongetjes en meisjes die hetzelfde lot ondergingen, nieuw leven in te blazen. Kinderen die met of zonder ouders op weg waren naar een nieuw leven, waarmee zij alles achterlieten wat ze kenden omdat ze niet meer veilig waren in hun land van herkomst. Dat het jongetje in zijn korte leven, waarin hij niets anders kende dan oorlog en vluchten, een plek zou hebben waar hij zou kunnen opgroeien zonder steeds over zijn schouder te moeten kijken. En net als velen, voelde ik mij machteloos. Want dat kunnen we niet. Dat was verdriet en onmacht, maar geen ergernis.

Bekijk bericht

Volg:

Moederdag 2015

Moederdag 2015

7.15. De twee jongens zijn wakker. “Papa, papa!” roept de oudste. Dus ik stoot mijn nog enigszins snurkende wederhelft aan. “Je zoon roept je.” “Hm”, is de reactie. En papa draait zich nog eens om. 7.21. Het wordt weer even stil in de jongenskamers. 7.44. Het begint opnieuw. Omdat het… Bekijk bericht