HOERA! Mijn kleuter is zindelijk!

zindelijk, kind, wcHet was een lange reis. Een reis vol frustraties aan allerlei kanten, boosheid, verdriet, doorverwijzingen naar een arts en een psycholoog, een diagnose van autisme als dubieus hoogtepunt maar het is eindelijk zover: onze autistische kleuter is zindelijk!

En het meest bizarre is dat het uiteindelijk toch lukte door een beloningssysteem. Dat werkte de afgelopen anderhalf jaar dus voor geen meter. Het cadeautje lag in het zicht om uitgepakt te worden, lonkte en smeekte naar hem om het dan allicht een keertje te proberen, maar dat deed hem in het geheel niets. Hij wist het straal te negeren.

Onderbroeken in de vuilcontainer

De trigger? Dat was zijn jongere broer. Die is dus al een dik halfjaar zindelijk, behalve qua ontlasting. Hij mag dat in een luier doen, maar moet dat wel even zeggen. Soms doet hij dat, maar de meeste keren is hij te laat. Een aantal onderbroeken is daardoor al in de vuilcontainer verdwenen, sommige zijn gewoon te goor om nog met je handen aan te raken en dienen met het chemisch afval te worden afgevoerd, en we verhoogden de omzet van Biotex met minimaal 50%.

En ineens was ik het zat. Ik was klaar met het uitwassen van minimaal een remspoor per dag. Dus toen hij weer te laat was, greep ik hem onder zijn oksels en plantte hem op de wc. “Jij blijft hier zitten tot je gepoept hebt,” mopperde ik. Ik gaf hem een boekje en liet hem alleen.

Nog geen 5 minuten later was de klus geklaard (echt, serieus? Het voelt alsof ie me al die tijd in de zeik heeft genomen!).

Luid applaudiserend en vol met high-fives liepen we de kamer weer binnen. Hij kreeg zijn cadeautje!

Toch even proberen?

En toen gebeurde er iets wonderlijks.

De kleuter bekeek het tafereel met interesse. En hij wilde het proberen. Op de wc. Helemaal uit zichzelf.

Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Hij ging zitten, ik las een boekje voor, maar er gebeurde niets. Nouja, niets. Dit zitten was al een gigantische overwinning! Een halfuurtje later wilde hij nog eens proberen. We lazen een ander boekje. Nog niks in de wc. En toen…

“MAMA! IK MOET PLASSEN!”

De kleuter is zindelijk!

We raceten naar de wc. Hij ging zitten. En ja hoor! Hij pieste een beverig plasje en ik stond ernaast te grienen. Hij is zindelijk, in ieder geval voor de helft. Na 4 jaar, 10 maanden en 4 dagen. Ja, dat hield ik zomaar even bij. Amper 2 maanden voor zijn vijfde verjaardag. Ineens was alles wat we ervoor gedaan hadden helemaal niet belangrijk meer.

Nee, ik deel geen trotse eerste foto’s van het eerste gele vlekje of schattige drolletje in de wc. Omdat ik het ronduit ranzig vind wanneer mensen dat doen. Maar ik snap ze wel heel goed. Want de trots waarmee je overloopt, dat is zo’n geweldig gevoel.

Het laatste stukje moet nog, maar jongens, wat ben ik hier blij mee. Het voelt als het afsluiten van een hoofdstuk. En wat een opluchting, net voordat hij aan zijn nieuwe school begint. Hoeven we daarvoor in ieder geval een keer niets voor te regelen!

Tijdlijn zindelijkheid

Nog eens teruglezen welk avontuur we inmiddels hebben gehad met onze kleuter?

Zindelijkheid-offensief: de opening (deel 1)

Zindelijkheid-offensief: de volledige overgave (deel 2)

Mijn kleuter is niet zindelijk en gaat naar school

Ik kies voor mijn kind (en doe een stapje terug)

Mijn kleuter is niet zindelijk: Een angstprobleem?

Niemand helpt ons kind… Wat nu?

Mijn kind krijgt hulp: Zorg en PGB, de eerste stappen

Met mijn kind naar de GGZ voor een etiket (dat rijmt)

Mijn kleuter heeft autisme (ASS)

Ik kies voor mijn kind (en stop met werken)

 

 

Volg:
Share:

5 Reacties

  1. 8 augustus 2017 / 20:51

    Oh Linda… WAT FIJN!
    Al het harde werken & proberen is toch niet voor niets geweest!
    Wat zul jij trots zijn!

    *ps. Ik heb nooit foto’s gedeeld van gele vlekjes en mini drolletjes… •IEEWL•

    • 8 augustus 2017 / 21:31

      Dankjewel! Ja, ik ben apetrots. Hij maakt zulke grote stappen de laatste tijd. Ik weet niet of het komt omdat hij gewoon rustig thuis kan zijn en ik niet meer werk, maar ik ga er gewoon vanuit dat dat eraan bijgedragen heeft :)

  2. 8 augustus 2017 / 22:48

    Ooh wauw, fantastisch. Wat goed ook dat hij het zelf ging proberen en steeds weer terug ging. En dat een keertje boos worden dan de uitkomst is. Alle methodieken die ik op mijn werk leer (verstandelijk gehandicapten met veel autisme) raden dat ten strengste af, maar zo zie je maar weer dat het ook goed is om af en toe te laten zien wat je er echt van vindt.

    • 8 augustus 2017 / 23:27

      Haha nouja, boos werd ik op mijn peuter. Die heeft geen autisme. Ik denk dat de beloning (zelf iets uitkiezen wat je heel graag wil hebben) de doorslag gaf, maar wie weet? :)

  3. Aafke Lenaerts
    9 augustus 2017 / 17:05

    Wat goed! Gefeliciteerd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *